لیلای هفده ماهه امروز گوشی مادرش را گرفته دستش و بیهوا شماره من را زده و پشت تلفن با صدای بلند اَدَ بودَ میکند. برای اولین بار با یک بچه یکساله مکالمه تلفنی داشتم.
شوق حرف زدن دارد؛ اما گوش شنیدن ندارد. حوصله نمیکند که سه خط قصه بگویم. به آخر خط دوم که میرسم فرار میکند.
نانا (مادر) و دادا (برادر) را راحت میگوید و کارش را جلو میبرد. اما بابا که میگوید منظورش آب است و هنوز کلمهای پیدا نکرده که با آن مرا صدا کند.
خالهجان که نباشد دیگر هیچکس نیست که چهاردهم شعبان لااقل
تماس گرفته باشد و جای عزیز را خالی کرده باشد و پشت تلفن کمی هم بغض کرده
باشید.
دنیا اخیراً تمام شده است؛ فقط قبلش خبر نداد که ما هم پیاده شده باشیم.
خالهجان که نباشد دیگر هیچکس نیست که روز مادر لااقل تماس گرفته باشی و جای عزیز را خالی کرده باشی و پشت تلفن کمی هم بغض کرده باشی.
دنیا اخیراً تمام شده است؛ فقط قبلش خبر نداد که ما هم پیاده شده باشیم.
خاله جان رفت پیش عزیز؛ شام فاطمیه.
دخترهای مریم خانم حالا کنار هم جمع شدهاند؛ هر چند توی دنیا خیلی از هم فاصله دارند: یکی قم است، یکی مازندران و این آخری شهر ری.
غروب دوازدهم مرداد ۱۴۰۴، حیاط را خالی کردیم و کلیدی که دوازدهم شهریور ۱۳۹۵ تحویل گرفته بودیم، تقدیم صاحبخانه کردیم و باغ فیض تمام شد.
این حیاط کوچکی که هست و آن درخت اناری که نیست و این پلههایی که هست و آن همسایهای که نیست و این کوچهای که هست و آن جای پارکی که نیست؛ همه تمام شد.
چهار نفر آمدیم و شش نفر رفتیم؛ یک قرن اینگونه گذشت.
وکیل صاحبخانه، مجموع سیصد میلیون تومان پول رهنی را که در ۹ سال ذره ذره جمع کرده بودیم، زد به حسابم و آخرین رشتهی لنگر باغفیض را از هم گسست.
این مبلغ فقط دو درصد از پولی است که با آن به گلعذار رفتیم.
بیست و سوم خرداد، روزِ عزیز است؛ لااقل برای من از سه سال پیش که با تلفن بابا از خواب پریدم و از تهران تا قم را چنان کوبیدم و رفتم که همان روز احسان بیچاره سرسیلندر زد و افتاد گوشه تعمیرگاه؛ بیست و سوم خرداد روز عزیز است.
از امسال اما بیست و سوم خرداد برای خیلیها روزِ عزیز است. خیلیها از ملت ایران که عزیزشان را از دست دادند و خیلیها از ملت ایران که عزیز شدند.
امروز مراسم رونمایی از اولین کتاب من و مؤسسه با حضور جمعی از اهالی تربیت و رسانه، در یکی از کتابفروشیهای جیگولی بالاشهر، به صرف شربت و شیرینی برگزار شد. همزمان هفته معلم و دهه کرامت و سالگرد ازدواج و تولد فرشته و غیره هم بود که جای گفتن ندارد.
شادی اما مناسبتی نیست. همه اینها کنار هم میتواند هیچ شادی نداشته باشد. هیچکدام اینها هم اگر نبود امروز میتوانست شاد باشد چون مثلاً گاندی از قبر بیرون آمده و با بزش به دیدارم شتافته بود.
*
مدتهاست که از مناسبتها بیزار شدهام؛ دنبال مناسبها میگردم.